Voor mijn lieve meisjes

Hoe is jullie dag? Leuk? De mijne niet zo. Ik lees net een bericht over moeders die spijt hebben van het moederschap. Moeders die niet nog een keer moeder zouden worden, als ze terug in de tijd mochten met deze voorkennis. Mama vindt het moeilijk om zoiets te lezen. Want mama heeft ook een moeilijke tijd gehad, toen ze mama werd. Maar bij mama heeft het er juist voor gezorgd dat ze sterker werd. Zichzelf ging accepteren en van zichzelf ging houden zoals ze is. Ik gun dat deze mama’s zo graag.

Mama is niet boos op deze mama’s. Jullie hebben mij tenslotte geleerd om eerst iemand te leren kennen, voordat je gaat oordelen. Vol met nieuwsgierigheid en met een grote glimlach. Leer eerst iemands verhaal kennen, voor je een mening hebt. Misschien is het een verhaal van onmacht, verdriet en zelfs eenzaamheid. Misschien kregen deze mama’s niet genoeg hulp of mochten ze niet kiezen of ze kinderen wilde krijgen. Want een moeder willen worden zou toch een keuze moeten zijn?

Voor sommige volwassenen is dit misschien moeilijk om te horen. Zij zouden graag zo’n mooi wondertje willen hebben, maar het lukt ze niet. Het mogen krijgen van een kind is ook een fantastisch geschenk. Maar er zijn al zoveel mensen op de wereld. Vooral te veel kinderen in een opvangtehuis. Zij hebben geen mama of papa. Of hun mama of papa kan niet voor hun zorgen. Dus waarom zouden mensen dan per se kinderen moeten krijgen? Je bent toch niet alleen nuttig als je kinderen hebt?

Mama heeft vroeger wel getwijfeld of ze nuttig was voor de wereld. Vooral toen ze mama werd. Mama had het gevoel dat ze te kort schoot, niet voldeed. Dat ik niet goed genoeg was voor jullie of voor de wereld. Ik schaamde mij diep, maar dat lieten jullie niet toe.

foto: Bram Hanemaaijer

Ook al was mama boos, jullie wilde bij mij zijn. Als mama verdrietig was dan kwamen jullie haar troosten. En hoe streng mama ook is, jullie willen altijd nog een knuffel en een kus voor het slapen gaan. Want jullie houden van mama zoals ze is, met al mijn tekortkomingen. Dus heb ik geleerd ook zo van anderen te houden, met name van jullie.

Maar ik denk dat een hoop mama’s dat niet zo ervaren. Dat ze te veel kritiek krijgen. Te veel ongevraagd advies. Dat ze denken dat alleen succesvolle kinderen, gelukkige kinderen zijn. Dat als hun kinderen niet gelukkig zijn, dat ze dan gefaald hebben. Mogelijk denken ze zelfs dat zij het niet waard zijn om zelf gelukkig te zijn.

Mama zijn is namelijk zwaar. Een hele grote verantwoording. Vooral als je niet zeker bent van jezelf. Want twijfelen aan moederschap is niet twijfelen aan je kind, maar aan jezelf. Hebben deze mama’s wel de juiste steun gehad? Mensen om zich heen om hun te helpen? Of alleen maar naar ze luisteren? Heeft hun eigen mama ook getwijfeld? Was hun eigen mama eenzaam?

Ik hoop dat deze mama’s van zichzelf leren houden. Net als dat ik hoop dat jullie van jullie zelf gaan houden. Dat jullie de keuzes die je in het leven maakt, kunnen accepteren. Erkennen dat het leven een zoektocht is, waarbij je wel eens valt en weer opstaat. Misschien is mama zijn voor jullie ook geen goed keuze, maar als je daar pas te laat achter kwam, heb je wel iets moois gemaakt. Namelijk een kind. Daar zal ik nooit spijt van hebben.