Volwassen zijn is stom!

Soms heb ik zo’n zin om even flink los te gaan. Keihard te zeggen wat ik van de ander vind. Ongenuanceerd, kinderachtig en direct. Dat lucht zo op. Alleen heb ik er achteraf altijd spijt van. Vind ik mijzelf een slecht voorbeeld voor mijn kinderen en heb ik niet het idee dat het geholpen heeft. Ja, dan zit mijn volwassenheid mij in de weg.

Ik blijf het wel bijzonder vinden, dat ik zo zwart-wit over een ander denk. Het schijnt heel menselijk te zijn, omdat je zo snel in kan schatten of iemand een vriend of vijand is. Ofwel: ben ik veilig?

Maar ik weet als professional dat je niet zomaar over een ander kan oordelen. Je weet niet wat diegene heeft meegemaakt, wat diegene denkt en wat er allemaal gebeurd is. En al weet je dat wel, dan heb je nog niet hetzelfde karakter.

Ik streef dan ook graag naar de beste oplossing ; met elkaar in gesprek. Elkaars kant te horen en er voor open te staan. Om zo gezamenlijk tot een oplossing te komen. Op deze manier moet er toch altijd een oplossing te vinden zijn?

www.pixabay.com

Maar daar is precies waar het mis gaat; Respect en WEDERzijds begrip. Ik kom dat nauwelijks tegen in de het dagelijkse leven. Mensen kiezen vaker voor de aanval, pochen met hun kennis en prestaties of willen de ander lekker de grond intrappen.

Ondanks mijn pogingen om het beste uit mijzelf te halen en anderen ook zo te behandelen, ben ik geen heilige. Verre van. Ik merk dat het disrespect en het oordelen van een ander over mij, het slechtste in mij naar boven haalt.

Het haalt de kant naar boven die het zat is om altijd de wijzere te zijn. Om altijd begrip en respect te blijven tonen, ondanks dat de ander jouw grenzen overschrijdt. Soms is ‘genoeg ook genoeg’ en krijg ik een driftbui , waar mijn peuter nog iets van kan leren. Dan ben ik het even kwijt.

Toch komt het maar zelden voor dat ik een gemene reactie echt helpt. Vaak betrap ik mijzelf erop dat ik eerder had moeten stoppen met de discussie, dat mijn reactie meer kwaad dan goed heeft gedaan of uiteindelijk mij ontzettend veel energie heeft gekost.

Zoals ik mijn kinderen probeer te leren; zeg stop hou op en loop anders weg. Maar ja, hoe graag ik ook een perfect voorbeeld wil zijn, ik ben ook maar een mens.

Foto: Bram Hanemaaijer