Ben jij ook sociaal onhandig?

Ik ben sociaal onhandig. Het valt niet meer te ontkennen. Het is vaak overduidelijk. Erkennen en accepteren zijn de eerste stappen naar genezing zegt men dan. Misschien herkennen sommigen van jullie het ook. Dat je een zaal binnen loopt en gelijk denkt: ‘ik pas hier niet tussen!’ Je snapt de grap niet. Je bent niet in staat om over koetjes en kalfjes te praten. Of je hebt duidelijk een mening die de anderen in de zaal niet weten te waarderen. Welkom! Je bent niet de enige.

Bij mij begint het al met het feit dat ik niet goed op de hoogte ben van de wereldwijde ontwikkelingen. Wij hebben geen krant, geen tv (alleen Netflix) en de radio gebruik ik vooral voor muziek. Ik raak namelijk snel overprikkeld en in de ochtend heb ik dan al genoeg aan mijn twee kinderen. Als ik eenmaal in de metro naar mijn werk zit, wil ik graag rust. Tijd om mij voorbereiden op weer een hectische werkdag. Facebook helpt een beetje om bij te blijven, maar werkt erg smalsporig en onbetrouwbaar. Gelukkig praat mijn man mij een beetje bij. Maar over het algemeen kan ik niet meepraten over het wel en wee van de wereld.

Daarnaast heb ik een hekel aan koetjes en kalfjes. Ja, het is mooi weer. Zeker we zijn net op vakantie geweest. Maar er zijn voor mij vaak twee problemen hiermee. Het eerste probleem is dat mensen niet echt geïnteresseerd zijn. Ze geven je een half luisterend oor, terwijl ze de ruimte al doorscannen op de aanwezigheid van een interessantere collega. Of vragen ze het uit beleefdheid, maar willen alleen maar graag hun eigen verhaal kwijt. Niet erg, maar kom daar dan gewoon eerlijk voor uit.

foto: www.pixabay.com

Ten tweede wil ik het wel graag ergens over hebben. Ik vind het heerlijk om dingen te delen. Om ervaringen uit te wisselen. Overeenkomsten en verschillen te ontdekken van elkaar. Maar vaak wordt daar niet aan gedaan. De meeste gesprekken bestaan uit pochen, en opscheppen of vooral laten zien dat niets jou kan raken. Daar hou ik niet van, want ik word continue geraakt. Ik heb dan ook moeite om mij verbonden te voelen met de supermannen en vrouwen die immuun zijn voor alle misère, stress en strubbelingen van het dagelijks leven.

Geloof mij, ik heb niets te klagen. Ik heb twee fantastische kinderen. Een superlieve man. Fantastisch werk. En genoeg passies. Maar ik loop ook regelmatig in mijn trainingspak. Pak weer eens een mars om even bij te tanken. Of wil soms echt mijn bed niet uit. Perfectie bestaat niet, dus doe ik ook niet alsof. Dat is alleen maar vermoeiend.

Het voordeel is wel, dat als ik een geschikte gesprekpartner kan vinden, die mijn idealen deelt, ik gelijk de jackpot heb gewonnen. Dan kunnen we oneindig ideeën delen en nieuwe inzichten ontvangen. Om daarna geïnspireerd en vol energie thuis te komen. Ja, echt contact hebben gemaakt met iemand en daadwerkelijk iets geleerd hebben. Dat vind ik fijn. Want daar wordt ik uiteindelijk een beter mens van.

Als ik er zo over nadenk.. Is sociaal onhandig zijn, soms toch heel handig!

Leren omgaan met sporters die anders zijn

In mijn ervaring staan veel coaches niet open voor het werken met sporters met een handicap. Jammer! want je kan zoveel van ze leren. Naast het feit dat zij heel goed laten zien hoe leuk sporten kan zijn, brengen ze je zwakke punten als coach razendsnel aan het licht. Durf jij de uitdaging aan?

Vroeger ging ik het liefst mensen met een handicap uit de weg. Ik liep er met een bocht omheen of ging bewust zo ver mogelijk van ze vandaan staan. Sinds ik steeds meer in contact kom met mensen met een handicap, realiseer ik mij wat ik daardoor juist gemist heb. Onvoorwaardelijk enthousiasme, opdracht spelplezier en fantastische leermomenten als coach.

Op de Hogeschool Rotterdam besteden we dan ook bewust aandacht aan deze doelgroep. Want als je iemand met autisme een uitleg kan geven die voldoende is, weet je zeker dat je volledig en gestructureerd uitlegt. Als je iemand met ADHD zich kan laten concentreren, is je afwisseling van structuur en vrij spelen, stil zitten en bewegen in een goede balans.

Daarnaast is het juist makkelijker om mensen met ADHD of syndroom van down enthousiast te krijgen. Het is zelfs moeilijk om niet enthousiast te worden van deze doelgroep. Hun eindeloze energie, vrolijke insteek en grappen en grollen brengen bij mij regelmatig een glimlacht op mijn gezicht.

bron foto: www.pixabay.com

Opvallend is, dat de algemene tips niet anders zijn dan bij andere sportlessen:

  • Zorg voor een veilige omgeving; voldoende ruimte, geen rondslingerende spullen, juiste temperatuur, voldoende zuurtstof en een noodplan bij ongevallen.
  • Zorg voor een veilig klimaat: er wordt niet gevochten, niet gescholden, niet gespuugd, iedereen is welkom en we mogen allemaal meedoen.
  • Zorg voor structuur: praatje, plaatje, daadje. Vertel kort en bondig wat de bedoeling is. Heeft het meer dan twee a drie zinnen nodig? Gebruik dan een bord om het ook uit te tekenen of loop door de zaal om het te laten zien. Daarna laat je of geef jezelf een voorbeeld van hoe het moet en gaan de leerlingen aan de slag. Zorg dat er een afgesproken signaal is, waarbij iedereen stil moet staan of zitten. Bijvoorbeeld een fluitsignaal of bij doven; het licht uitdoen.
  • Zorg voor gezelligheid; grappige spelletjes, verkleden op feestdagen, muziek op de achtergrond (wel passend bij de doelgroep!) of gewoon een kopje limonade drinken met z’n allen na de les. Hoe leuker de leerlingen het vinden, hoe beter ze het gaan doen.

Maar net als bij sporters zonder een beperking; iedereen is ook uniek. Houd daar rekening mee;).

Wil je meer weten over hoe je met deze doelgroep kan omgaan? KLIK HIER