Zwarte piet, ik vergeet je niet!

In de zwarte piet discussie heb ik twee gezichten. De één vindt dat ik vast moet houden aan onze Nederlandse tradities, dat mijn kinderen van dit feest moeten genieten en verlangt naar nostalgie. De ander wil mensen niet kwetsen en ze al helemaal geen gevoel van minderwaardigheid geven. Maar wat is mijn ware gezicht?

Toen de discussie begon was ik fel tegen het afschaffen van zwarte piet. Wie waren die buitenlanders van de VN, en daarbuiten, om mij te vertellen wat ik wel en niet mag in mijn eigen land. Als mensen zich beledigd voelde door onze tradities, hoeven ze hier niet te blijven.

Maar een soortgelijke reactie had ik ook toen ik erachter kwam dat ze mijn oude school gingen afbreken, toen ik hoorde dat mijn favoriete bar in Noordwijk failliet was en toen één van mijn beste vriendinnen naar Amerika ging emigreren. Namelijk; ik hou niet van verandering! Ik wil graag vasthouden aan wat ik ken en terugdenken aan die goede, oude tijd.

De tijd dat je hart net zo hard bonsde als het kloppen op de deur. De tijd dat je dacht dat sinterklaas altijd kwam als je oom net naar de wc ging. Dat je door de schoorsteen heel hard: “dankjewel sinterklaasje!” stond te roepen. Die tijd wil ik voor mijn dochters ook!

foto: Bram Hanemaaijer

Maar mijn tijd is niet deze tijd. Ik hoef niet meer op zaterdag al mijn boodschappen te halen, want op zondag kan het ook. Ik verdwaal niet meer dankzij mijn navigatie. Ik hoef niet vol spanning te wachten of mijn foto’s wel gelukt zijn. Dat is echt verleden tijd.

Verandering brengt namelijk ook goede dingen met zich mee. En voor mijn dochters is deze wereld normaal. Mijn oudste kan met haar drie jaar al een Ipad bedienen. Zij ziet iemand met syndroom van down niet als anders. Straks praat zij over schoorsteenpiet, alsof ze praat over zwarte piet (want van die andere variatie-pieten, moet ik echt niets hebben). Alleen zijn er heel wat mensen minder gekwetst door haar piet, dan door de mijne.

Het was nooit mijn bedoeling om mensen te kwetsen met het sinterklaasfeest of met zwarte piet. Als zwarte piet vanaf nu echt zwart is door het roet uit de schoorsteen en ik daarmee mijn dochters leer dat er anders uitzien ok is. Dan heb ik er vrede mee.

Al ga ik je wel missen. Ben ik zelfs een beetje gekwetst en verdrietig. Maar dankzij mijn mooie herinneringen kom ik daar wel overheen. Want ook al was zwarte piet voor mij was je de allerbeste kindervriend, soms moet je oude vrienden loslaten.