Spelenderwijs ruiterfit

In samenwerking met KNHS Noord-Holland en trainingscentrum ‘Iets anders’, hebben wij een trainingsprogramma opgezet met de naam spelenderwijs ruiterfit.

Dit programma is volledig uitgewerkt in het boekje ‘spelenderwijs ruiterfit’. Hier staan tips en oefeningen in voor iedere jonge ruiter om spelenderwijs fitter te worden. Hoe fitter de ruiter, hoe beter de combinatie. Ook de kans op blessures verlaagt behoorlijk.

Om hierbij verder te ondersteunen, vindt u ook voedingsadviezen in dit boekje van sportdiëtiste Feline Jurgens.

Fitheid voor jonge ruiters verbetert de prestaties en het plezier

Als voorproefje op het boekje, vindt u hier ruiterfitproeven. Deze zijn gebaseerd op de motorische vaardigheden welke kinderen op de betreffende leeftijd dienen te beheersen. Daarnaast kan de ruiter het alleen doen, met z’n tweeën, met een stokpaard of met de pony in de hand (zie uitleg aan de start van het document).

Ook zit er een positief puntensysteem aan vast, omdat iedere deelnemer brons, zilver of goud ontvangt. Met andere woorden: werken aan jouw fitheid moet men altijd belonen!

Wij wensen jullie veel plezier met dit voorproefje en ben je geïnteresseerd in meer? Neem dan contact op via info@rooshanemaaijerslottje.nl

Jouw cliënt in beweging (verwacht januari 2020)

In samenwerking met Dr. Henk Nieuwenhuijzen hebben wij een nieuw boek geschreven: jouw cliënt in beweging. Een boek waarin de praktijkvertaling wordt gemaakt van alle theorieën rondom bewegen en gedrag.

Uitgeverij Bohn Stafleu van Loghum gaat ons helpen dit boek verder vorm te geven en op de markt te brengen.

www.pixabay.com

De must-have voor iedere fysiotherapeut om cliënten in beweging te krijgen!

Een goede start voor 2019

Ten eerste wens ik jullie allemaal een gelukkig en voorspoedig 2019!

Hopelijk is het jaar goed en veilig begonnen, met veel liefde en steun om je heen.

Voor mij begint het jaar altijd goed, aangezien ik twee prachtige dochters heb en een hele lieve man. Maar daarnaast heb ik ook nog eens goed nieuws mogen ontvangen!

Naast het feit dat er al meer dan 200 exemplaren van oefenen is meer dan trainen verkocht zijn….

Heb ik groen licht gekregen van de uitgeverij BSL, om samen met mijn collega Dr. Henk Nieuwenhuijzen het boek: jouw cliënt in beweging te gaan schrijven. De verwachting is dat deze rond september 2020 uit zal komen en hopelijk zal helpen om beginnende fysiotherapeuten een betere start te geven om cliënten in beweging te krijgen en te houden.


Archief KNHS

Daarnaast heb ik weer een nieuw voornemen voor dit jaar: duurzamer leven. Zeker met de berichten over de opwarming van de aard, heb ik besloten ook mijn steentje bij te dragen. Dus naast het scheiden van afval, zonnepanelen en energiebesparende maatregelen, doneer ik als ZZP-er maandelijks aan www.treesforall.nl. Om mijn CO2-verbruik deels te compenseren met het planten van bomen.

Alle beetjes helpen tenslotte om onze wereld leefbaar te houden.

Wat zijn jouw goede voornemens voor 2019?

Recept 2: fruitsmoothie

Maak iedere ochtend een heerlijke smoothie voor een gezonde boost!

Ingrediënten:
*  vers of bevroren fruit (shock freeze voor optimaal vitamine behoud)
*  200 ml magere kwark (voor extra eiwitten)
*  50 ml warm water
*  2 eetlepels lijnzaad (ook goed voor de darmwerking)

Nodig: een goede staafmixer en kom

Bereidingswijze: gooi alles bij elkaar, pureren en drinken maar!

Voedingswaarde:
-  kcal: 373
-  eiwitten: 28,3
-  vetten: 11,5 (waarvan 1,2 verzadigd)
-  koolhydraten: 30,1

Algemene adviezen voor energie inname bij (top)sporters zijn:
*  5-1,7 gram eiwit per kg lichaamsgewicht in een opbouwende fase van spieropbouw
*  vetten niet meer dan 35% van het totaal in kcal (1 gram vet is 9 kcal)
*  koolhydraten 7 gram/kg lichaamsgewicht

Volwassen zijn is stom!

Soms heb ik zo’n zin om even flink los te gaan. Keihard te zeggen wat ik van de ander vind. Ongenuanceerd, kinderachtig en direct. Dat lucht zo op. Alleen heb ik er achteraf altijd spijt van. Vind ik mijzelf een slecht voorbeeld voor mijn kinderen en heb ik niet het idee dat het geholpen heeft. Ja, dan zit mijn volwassenheid mij in de weg.

Ik blijf het wel bijzonder vinden, dat ik zo zwart-wit over een ander denk. Het schijnt heel menselijk te zijn, omdat je zo snel in kan schatten of iemand een vriend of vijand is. Ofwel: ben ik veilig?

Maar ik weet als professional dat je niet zomaar over een ander kan oordelen. Je weet niet wat diegene heeft meegemaakt, wat diegene denkt en wat er allemaal gebeurd is. En al weet je dat wel, dan heb je nog niet hetzelfde karakter.

Ik streef dan ook graag naar de beste oplossing ; met elkaar in gesprek. Elkaars kant te horen en er voor open te staan. Om zo gezamenlijk tot een oplossing te komen. Op deze manier moet er toch altijd een oplossing te vinden zijn?

www.pixabay.com

Maar daar is precies waar het mis gaat; Respect en WEDERzijds begrip. Ik kom dat nauwelijks tegen in de het dagelijkse leven. Mensen kiezen vaker voor de aanval, pochen met hun kennis en prestaties of willen de ander lekker de grond intrappen.

Ondanks mijn pogingen om het beste uit mijzelf te halen en anderen ook zo te behandelen, ben ik geen heilige. Verre van. Ik merk dat het disrespect en het oordelen van een ander over mij, het slechtste in mij naar boven haalt.

Het haalt de kant naar boven die het zat is om altijd de wijzere te zijn. Om altijd begrip en respect te blijven tonen, ondanks dat de ander jouw grenzen overschrijdt. Soms is ‘genoeg ook genoeg’ en krijg ik een driftbui , waar mijn peuter nog iets van kan leren. Dan ben ik het even kwijt.

Toch komt het maar zelden voor dat ik een gemene reactie echt helpt. Vaak betrap ik mijzelf erop dat ik eerder had moeten stoppen met de discussie, dat mijn reactie meer kwaad dan goed heeft gedaan of uiteindelijk mij ontzettend veel energie heeft gekost.

Zoals ik mijn kinderen probeer te leren; zeg stop hou op en loop anders weg. Maar ja, hoe graag ik ook een perfect voorbeeld wil zijn, ik ben ook maar een mens.

Foto: Bram Hanemaaijer

Ben jij ook sociaal onhandig?

Ik ben sociaal onhandig. Het valt niet meer te ontkennen. Het is vaak overduidelijk. Erkennen en accepteren zijn de eerste stappen naar genezing hoor ik vaak. Maar wil ik wel van deze onhandigheid genezen?

Misschien herkennen sommigen van jullie het ook. Dat je een zaal binnen loopt en gelijk denkt: ‘ik pas hier niet tussen!’ Je snapt de grap niet. Je bent niet in staat om over koetjes en kalfjes te praten. Of je hebt duidelijk een mening die de anderen in de zaal niet weten te waarderen. Welkom! Je bent niet de enige.

Bij mij begint het al met het feit dat ik niet goed op de hoogte ben van de wereldwijde ontwikkelingen. Wij hebben geen krant, geen tv (alleen Netflix) en de radio gebruik ik vooral voor muziek. Ik raak namelijk snel overprikkeld en in de ochtend heb ik dan al genoeg aan mijn twee kinderen.

www.pixabay.com

Als ik eenmaal in de trein naar mijn werk zit, wil ik graag rust. Tijd om mij voorbereiden op weer een hectische werkdag. Of na de werkdag de laatste dingen te verwerken, zodat ik weer fris en fruitig thuis kom. Gelukkig praat mijn man mij dan beetje bij, over het wel en wee van de wereld. Maar over het algemeen kan ik niet meepraten over het wel en wee van de wereld.

Daarnaast heb ik een hekel aan koetjes en kalfjes. Ja, het is mooi weer. Zeker we zijn net op vakantie geweest. Maar ik ervaar vaak twee problemen met deze praatjes.

Het eerste probleem is dat mensen niet echt geïnteresseerd zijn. Ze geven je een half luisterend oor, terwijl ze de ruimte al doorscannen op de aanwezigheid van een interessantere collega. Of vragen ze het uit beleefdheid, maar willen alleen maar graag hun eigen verhaal kwijt. Niet erg, maar kom daar dan gewoon eerlijk voor uit.

www.pixabay.com

Ten tweede wil ik het wel graag ergens over hebben. Ik vind het heerlijk om dingen te delen. Om ervaringen uit te wisselen. Overeenkomsten en verschillen te ontdekken van elkaar. Maar vaak wordt daar niet aan gedaan.

De meeste gesprekken bestaan uit pochen, en opscheppen of vooral laten zien dat niets jou kan raken. Daar hou ik niet van, want ik word continue geraakt. Ik heb dan ook moeite om mij verbonden te voelen met de supermannen en vrouwen die immuun zijn voor alle misère, stress en strubbelingen van het dagelijks leven.

Het voordeel is wel, dat als ik een geschikte gesprekpartner kan vinden, die mijn idealen deelt, ik gelijk de jackpot heb gewonnen. Dan kunnen we oneindig ideeën delen en nieuwe inzichten aan elkaar meegeven. Om daarna geïnspireerd en vol energie thuis te komen.

Foto: Bram Hanemaaijer

Ja, echt contact hebben gemaakt met iemand en daadwerkelijk iets geleerd hebben. Dat vind ik fijn. Want daar wordt ik uiteindelijk een beter mens van. Als ik er zo over nadenk, is sociaal onhandig zijn, soms toch heel handig;)

Doen en blijven doen!

Je wilt een beter leven, gelukkiger zijn, meer rust of jezelf fitter voelen. Dan moet je eerst weten hoe, dan moet je het willen, het vervolgens kunnen om het uiteindelijk te gaan doen. Maar dat is niet het moeilijkste. Het blijven doen, dat is pas de echte uitdaging.

Stoppen met roken, dat doe je zo. Maar er vervolgens vanaf blijven is moeilijk. Beginnen met sporten, stap de deur uit en je gaat. Maar dit elke dag doen is een hele opgave. Voor mij is het ‘blijven bij wat je gelukkig maakt’, wat ik zo lastig vind om te blijven doen.

Het klinkt zo simpel. Doe vooral waarvan je gelukkig wordt. Dan word ik gezelliger, leuker, voel ik mij nuttig en fijn. Daardoor kan ik anderen beter helpen, want ik heb meer energie. Maar daar ligt precies mijn valkuil op de loer. Voor ik het weet val ik er prompt weer in.

En dat doet zeer. Vooral aan mijn trots. Weer teveel gedaan, weer niet goed naar mijzelf geluisterd, weer niet alles alleen kunnen doen. Maar de vraag is of ik dat ook allemaal in één keer moet willen?

Foto: Bram Hanemaaijer

Ook kan ik mijzelf afvragen of ik wel helemaal op de bodem lig of dat ik mijzelf slechts even verstapt hebt. Maar stel dat ik helemaal op de bodem lig, dan weet ik in ieder geval de route terug omhoog. Ik bent er tenslotte al eerder uit geklommen.

Een zeer treffend voorbeeld zag ik laatst in een film, over kinderen in Uganda. Waarvan hun ouders vermoord werden en zij werden gedwongen tot kindsoldaat. Mijn hart brak. Ik was boos, ontzet en oprecht verdrietig over de situatie.

In de film was er een Amerikaan die al zijn geld er doorheen braste om deze kinderen te helpen. Ten koste van zijn eigen gezin. Heel nobel en ik voelde dat ik dat ook moest doen. Dat ik zo boos was over wat daar gebeurde, dat ik ook wilde helpen.

Maar ik vroeg mijzelf wel af; ten koste waarvan? Want ik heb twee kleine kinderen. Wat als mij iets overkomt? Wat als al ons geld op is? Wat dan? Dus heb ik de route van een lafaard genomen en geld overgemaakt naar zijn goede doel.

Ik voelde mij een lafaard. Deze kinderen hebben hulp nodig en ik maak alleen maar een beetje geld over… Maar dit is juist goed. Ik zal eerst voor mijzelf moeten zorgen, voordat ik anderen kan helpen. Dus klom ik uit mijn valkuil en besloot dat ik deed wat ik op dat moment kon doen en dat was goed genoeg.

Op zoek naar soortgenoten

Laatst had ik een heel interessant gesprek. We hadden beide een roerige tijd achter de rug en hadden nu grootste plannen. Het doel was helder, maar vast stond ook; dit konden we niet alleen! Maar op het moment dat je afhankelijk bent van een ander, begint het probleem. Niemand is zoals jij, niemand denkt zoals jij of wil hetgeen jij wilt. Hoe kan je dan medestanders vinden om je project te laten slagen? Heel simpel: je moet op zoek naar soortgenoten!

Soortgenoten zijn mensen die jouw passie delen. Die enthousiast worden van jouw idee. Hun ogen gaan stralen, hun hart gaat sneller kloppen en jullie idealen zijn gelijk. Toch kunnen jullie als mens ongelijk zijn.

Waar de één goed is in creëren, is de ander goed in organiseren. Daarnaast zijn er ook mensen die gedetailleerd werken of juist kijken naar het grote geheel. Dat maakt allemaal niet uit. Wat van belang is, is de betrokkenheid. Hoe graag wil de ander dat jouw idee slaagt? Hoe betrokken en begaan voelt de ander zich met jouw plan of project?

www.pixabay.com

Op tijd deze betrokkenheid herkennen is essentieel. In een eerste gesprek merk je dit aan de energie van de ander. Enthousiasme, de klik en de aanzet tot vervolg. Toch verliezen mensen zichzelf wel eens in hun enthousiasme en bedenken ze zich later.

Afname van tijd, inzet en bereikbaarheid zijn de eerste waarschuwingssignalen. Dan is het tijd om aan de ander te vragen of hij het idee nog wel ziet zitten? Of diegene er wel tijd voor heeft? Of het op dit moment wel uitkomt? Anders saboteert de ander ‘onbedoeld’ jouw ideaal, door er geen prioriteit van te maken. Wat het voor jou wel is.

Bron: Johannes

Een ander waarschuwingssignaal is iemand die zijn afspraken niet nakomt of zijn taken niet uitvoert. Dan is iemand duidelijk een bijdrager. Die zijn leuk om er extra bij te hebben, maar moeten niet één van de karrentrekkers zijn. Zo iemand is fantastisch om een keer mee te laten denken of te laten helpen bij deeltaken, als diegene kan. Maar besef je dat dat, het is. Meer moet je van deze persoon ook niet verwachten.

Tegenpolen moet je niet mijden, maar ook niet omarmen. Het is goed voor de kritische noot, maar laat je niet ontmoedigen. Zoals Theodore Roosevelt in 1910 al zei (vrij vertaald); “zolang je niet zelf in de ‘arena’ staat, risico neemt en je handen vuil maakt, kan je ook niet uit ervaring spreken. Wat is dan de waarde van jouw feedback?”

Kortom zoek mensen die jou versterken. Die energie geven en jouw passie delen. Leer van kritiek, maar blijf in jezelf geloven. Uit ervaring weet ik dat dat laatste makkelijker samen met een soortgenoot:)