Volwassen zijn is stom!

Soms heb ik zo’n zin om even flink los te gaan. Keihard te zeggen wat ik van de ander vind. Ongenuanceerd, kinderachtig en direct. Dat lucht zo op! Alleen heb ik er achteraf altijd spijt van. Dan schaam ik me voor mijn gedrag. Vind ik mijzelf een slecht voorbeeld voor mijn kinderen en heb ik niet het idee dat het echt iets bijgedragen heeft aan een oplossing. Ja, dan zit mijn volwassenheid mij in de weg.

Ik blijf het wel bijzonder vinden, dat ik zo zwart-wit over een ander denk. Omdat ik oprecht vind dat je niet over een ander kan oordelen of beslissen. Omdat je niet hebt meegemaakt wat een ander meemaakt. Omdat je niet dezelfde achtergrond hebt als de ander of hetzelfde denkkader. Ik vind oprecht dat de beste oplossing voor alles is, om met elkaar in gesprek te gaan. Elkaars kant te horen en er voor open te staan. Door begrip, wederzijds begrip en respect moet er dan toch altijd een oplossing te vinden zijn?

Maar daar is precies waar het mis gaat. Respect, WEDERzijds begrip. Ik kom dat nauwelijks tegen in de het dagelijkse leven. Mensen kiezen vaker voor de aanval, pochen met hun kennis en prestaties of willen de ander lekker de grond intrappen. Ondanks mijn pogingen om het beste uit mijzelf te halen en anderen ook zo te behandelen, ben ik geen heilige. Verre van. Ik merk dat het disrespect en het oordelen van een ander over mij, het slechtste in mij naar boven haalt.

Het haalt de kant naar boven die het zat is om altijd de wijzere te zijn. Om altijd begrip en respect te blijven tonen, ondanks dat de ander jouw grenzen overschrijdt. Soms is ‘genoeg ook genoeg’ en krijg ik een driftbui , waar mijn peuter nog iets van kan leren. Dan ben ik het even kwijt.

Toch komt het maar zelden voor dat ik een ongenuanceerde of gemene reactie echt kan rechtvaardigen. Vaak betrap ik mijzelf erop dat ik eerder had moeten staken met de discussie, dat mijn reactie meer kwaad dan goed heeft opgeleverd of uiteindelijk mij ontzettend veel energie kost, omdat ik anders had willen reageren. Eerder het rode lampje waarnemen, eerder de stekker eruit trekken en meer kijken vanuit de bekende ‘vlieg op de muur’-positie. Observeren van bovenaf, als neutrale buitenstaander.

Maar ja, hoe graag ik ook een perfect voorbeeld wil zijn, ik ben een mens. Ik wil graag het beste uit mijzelf halen, maar ik heb mijn grenzen. En soms heb ik dat gewoon te accepteren en gooi ik mijn frustraties er even uit. Gelukkig weet ik daarna de brokstukken vaak ook wel weer te lijmen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *