Ben jij ook zo goed in loslaten?

Laatst vroeg een pupil van mij om advies. Ze presteerde goed, maar toch schreef de omgeving het af aan toeval, mazzel of geld. Ik zei toen tegen haar: “waarom maak je je druk om mensen die duidelijk niet met jou bezig zijn, maar met zichzelf? Zij zullen altijd commentaar hebben op wat je doet. Richt je op de mensen die het beste met je voor hebben. Zij kunnen je steunen en helpen”. Prachtig advies, toch? Ik zou het alleen zelf zo graag kunnen opvolgen…

Op veel mindfullness of zelfhulpwebsites lees ik blogs over het loslaten. Loslaten wat anderen van jou vinden. “Hun mening is niet belangrijk, alleen de jouwe telt.” “Je hebt als kind altijd gestreefd naar goedkeuring van je ouders, daarna van je vrienden, maar wat vind je nou echt zelf?” Luister daarnaar en het geluk ligt schijnbaar aan je voeten.
Maar het probleem is: hun mening is wel belangrijk! Ik ben een sociaal wezen en vind het fijn als mensen graag bij mij in de buurt zijn. Dat doen ze alleen als ze mij aardig vinden. Het mooiste zou zijn als ze mij ook nog een beetje bewonderen. Dat blijft leuk.

Er zijn mensen waar ik mij geaccepteerd bij voel en die mij versterken. Bij deze mensen voel ik mij veilig en mijzelf. Maar ik voel vaak juist een bewijsdrang bij mensen die ik niet goed ken. Daarom twijfel ik toch bij elke blog die ik schrijf. Bij elke minuut dat ik niet ‘druk, druk, druk’ ben. Waarom interesseert het mij zo? Waarom moeten ‘onbekende’ mensen het idee hebben dat mijn leven vol, leuk en vooral zinvol is?
Om dit goed duidelijk te maken, maken we even een uitstapje. Ik las namelijk een stuk over iemand die introvert was. Dat zij zich altijd schaamde hiervoor en zich anders had voorgedaan dan wie ze werkelijk was. Dat ze niet houdt van pietpraat, niet gelijk in de picture wil staan en nou eenmaal graag alleen is.


Hierdoor volgde bij mij een ‘AHA’-moment. Ik dacht altijd dat ik extrovert was: ik ben luidruchtig, ga discussies aan, sta graag voor een groep en vind aandacht heerlijk. Maar wel met mate. Ik wil alleen de aandacht als ik goed ben voorbereid, ik ga alleen een discussie aan als ik overtuigd ben van mijn gelijk en ik ben vaak luidruchtig uit enthousiasme voor iets. Maar van nature? Ben ik stil, een ‘kat uit de boom’-kijker, kan ik uren in de natuur zitten en genieten van mijn omgeving. Ik kan een hele dag alleen thuis zijn en de dag van mijn leven hebben. Dus ik ben een gecamoufleerde introvert.

Het werken met studenten, cliënten en sporters, vind ik fantastisch! Maar ik kan het niet onbeperkt doen. Want blijkbaar kost het mij teveel energie en wordt ik chagrijnig. Aangezien het bij ons thuis altijd al druk is met twee kleintjes, zal ik nog meer aan de rem moeten trekken. Ik wil wel graag die dingen doen, maar ze zijn in dit hoge tempo, niet goed voor mij. Ik heb nou eenmaal een sociale handicap, waarbij ik teveel energie verlies in gezelschap. Ik kan er niet altijd voor iedereen zijn. Ik wil vaker alleen zijn.
Hoe meer ik dit ben gaan beseffen. Hoe meer ik dit ben gaan ACCEPTEREN. Hoe meer ik mij die eenzaamheid toe sta. Hoe beter ik mij voel. Hoe zekerder ik wordt en vooral: hoe minder mij die ‘onbekende’ mensen interesseren.

Dus om weer terug te gaan naar de kern van deze blog; mijn zoektocht is er niet een van loslaten. Mijn zoektocht is er één van mijzelf omarmen en nooit meer laten gaan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *