Volwassen zijn is stom!

Soms heb ik zo’n zin om even flink los te gaan. Keihard te zeggen wat ik van de ander vind. Ongenuanceerd, kinderachtig en direct. Dat lucht zo op. Alleen heb ik er achteraf altijd spijt van. Vind ik mijzelf een slecht voorbeeld voor mijn kinderen en heb ik niet het idee dat het geholpen heeft. Ja, dan zit mijn volwassenheid mij in de weg.

Ik blijf het wel bijzonder vinden, dat ik zo zwart-wit over een ander denk. Het schijnt heel menselijk te zijn, omdat je zo snel in kan schatten of iemand een vriend of vijand is. Ofwel: ben ik veilig?

Maar ik weet als professional dat je niet zomaar over een ander kan oordelen. Je weet niet wat diegene heeft meegemaakt, wat diegene denkt en wat er allemaal gebeurd is. En al weet je dat wel, dan heb je nog niet hetzelfde karakter.

Ik streef dan ook graag naar de beste oplossing ; met elkaar in gesprek. Elkaars kant te horen en er voor open te staan. Om zo gezamenlijk tot een oplossing te komen. Op deze manier moet er toch altijd een oplossing te vinden zijn?

www.pixabay.com

Maar daar is precies waar het mis gaat; Respect en WEDERzijds begrip. Ik kom dat nauwelijks tegen in de het dagelijkse leven. Mensen kiezen vaker voor de aanval, pochen met hun kennis en prestaties of willen de ander lekker de grond intrappen.

Ondanks mijn pogingen om het beste uit mijzelf te halen en anderen ook zo te behandelen, ben ik geen heilige. Verre van. Ik merk dat het disrespect en het oordelen van een ander over mij, het slechtste in mij naar boven haalt.

Het haalt de kant naar boven die het zat is om altijd de wijzere te zijn. Om altijd begrip en respect te blijven tonen, ondanks dat de ander jouw grenzen overschrijdt. Soms is ‘genoeg ook genoeg’ en krijg ik een driftbui , waar mijn peuter nog iets van kan leren. Dan ben ik het even kwijt.

Toch komt het maar zelden voor dat ik een gemene reactie echt helpt. Vaak betrap ik mijzelf erop dat ik eerder had moeten stoppen met de discussie, dat mijn reactie meer kwaad dan goed heeft gedaan of uiteindelijk mij ontzettend veel energie heeft gekost.

Zoals ik mijn kinderen probeer te leren; zeg stop hou op en loop anders weg. Maar ja, hoe graag ik ook een perfect voorbeeld wil zijn, ik ben ook maar een mens.

Foto: Bram Hanemaaijer

Ben jij ook sociaal onhandig?

Ik ben sociaal onhandig. Het valt niet meer te ontkennen. Het is vaak overduidelijk. Erkennen en accepteren zijn de eerste stappen naar genezing hoor ik vaak. Maar wil ik wel van deze onhandigheid genezen?

Misschien herkennen sommigen van jullie het ook. Dat je een zaal binnen loopt en gelijk denkt: ‘ik pas hier niet tussen!’ Je snapt de grap niet. Je bent niet in staat om over koetjes en kalfjes te praten. Of je hebt duidelijk een mening die de anderen in de zaal niet weten te waarderen. Welkom! Je bent niet de enige.

Bij mij begint het al met het feit dat ik niet goed op de hoogte ben van de wereldwijde ontwikkelingen. Wij hebben geen krant, geen tv (alleen Netflix) en de radio gebruik ik vooral voor muziek. Ik raak namelijk snel overprikkeld en in de ochtend heb ik dan al genoeg aan mijn twee kinderen.

www.pixabay.com

Als ik eenmaal in de trein naar mijn werk zit, wil ik graag rust. Tijd om mij voorbereiden op weer een hectische werkdag. Of na de werkdag de laatste dingen te verwerken, zodat ik weer fris en fruitig thuis kom. Gelukkig praat mijn man mij dan beetje bij, over het wel en wee van de wereld. Maar over het algemeen kan ik niet meepraten over het wel en wee van de wereld.

Daarnaast heb ik een hekel aan koetjes en kalfjes. Ja, het is mooi weer. Zeker we zijn net op vakantie geweest. Maar ik ervaar vaak twee problemen met deze praatjes.

Het eerste probleem is dat mensen niet echt geïnteresseerd zijn. Ze geven je een half luisterend oor, terwijl ze de ruimte al doorscannen op de aanwezigheid van een interessantere collega. Of vragen ze het uit beleefdheid, maar willen alleen maar graag hun eigen verhaal kwijt. Niet erg, maar kom daar dan gewoon eerlijk voor uit.

www.pixabay.com

Ten tweede wil ik het wel graag ergens over hebben. Ik vind het heerlijk om dingen te delen. Om ervaringen uit te wisselen. Overeenkomsten en verschillen te ontdekken van elkaar. Maar vaak wordt daar niet aan gedaan.

De meeste gesprekken bestaan uit pochen, en opscheppen of vooral laten zien dat niets jou kan raken. Daar hou ik niet van, want ik word continue geraakt. Ik heb dan ook moeite om mij verbonden te voelen met de supermannen en vrouwen die immuun zijn voor alle misère, stress en strubbelingen van het dagelijks leven.

Het voordeel is wel, dat als ik een geschikte gesprekpartner kan vinden, die mijn idealen deelt, ik gelijk de jackpot heb gewonnen. Dan kunnen we oneindig ideeën delen en nieuwe inzichten aan elkaar meegeven. Om daarna geïnspireerd en vol energie thuis te komen.

Foto: Bram Hanemaaijer

Ja, echt contact hebben gemaakt met iemand en daadwerkelijk iets geleerd hebben. Dat vind ik fijn. Want daar wordt ik uiteindelijk een beter mens van. Als ik er zo over nadenk, is sociaal onhandig zijn, soms toch heel handig;)

Trakteer eens op een compliment!

Hoe laat je iemand lachen? Hoe beur je iemand op? Hoe creëer je een positieve mindset? Geef een compliment! Coachingswebsites staan er vol mee en ook de afgelopen drie cursusdagen* werd deze strategie veelvuldig aangehaald en besproken. Wat als je deze strategie ook eens in kon zetten voor jezelf?

Een compliment moet oprecht en gemeend zijn. Dus hetgeen je ‘leuk’ of ‘goed’ noemt, moet je ook wel echt leuk of goed vinden. Hier ontstaat de eerste bobbel in de weg. Want heel veel dingen vinden wij normaal.

Het is normaal geworden dat je man de vuilnis buiten zet, het is normaal dat je eten kookt en het is vooral normaal dat betaald personeel doet waarvoor ze betaald worden. Toch zal je zien, hoe meer complimenten je mensen geeft voor iets doen wat ‘normaal’ is, hoe beter ze hun taken uitvoeren.

www.pixabay.com

Doet je partner meer of minder in het huis na een bedankje voor het doen van de afwas? Doet je werknemer meer of minder na een compliment voor de snelle afwerking van een opdracht? Mijn ervaring is dat mensen meer, maar vooral vrolijker aan de slag gaan na een compliment. Ze voelen zich gewaardeerd.

Een compliment geven start dus al bij het feit dat we alledaags gedrag niet zo normaal meer vinden. Dat betekent dat hetgeen wat jij zelf doet, ook best bijzonder is. En dat je jezelf daar best wat vaker een complimentje voor mag geven. Dan ga jij misschien ook vrolijker aan de slag.

Dus als je baalt aan het einde van de dag, omdat er zo weinig is gedaan. Benoem dan eens wat je wel gedaan hebt. En als kers op de slagroom: geef je zelf daarvoor een compliment!

Foto: Bram Hanemaaijer

Ben ik dan geen kanjer?

Als je wil laten zien dat je waardevol ben, moet je het vooral ‘druk druk druk’ hebben. Je moet overwerken, geen 9 tot 5 mentaliteit tonen en vooral flexibel zijn. Maar ik kan hier niet in mee. Ik val dan letterlijk om. Betekent dat dat ik niet waardevol ben?

Ik heb het wel geprobeerd. Veelvuldig. Onder het mom: ‘iedereen doet het’. Naast het onuitgesproken motto; “als je hart voor de zaak hebt, dan werk je jezelf te pletter”. Maar ik viel daardoor letterlijk te pletter. Nou ja, niet helemaal letterlijk, maar ik ging hard onderuit.

Dus ben ik minder hard gaan werken. Ik ben tijd gaan maken voor sociale praatjes, wandelingen in de pauze en geen avonden volgepland met cursussen en congressen.

www.pixabay.com

Daardoor voel ik mijzelf fijner. Want ik heb weer oprecht tijd voor mensen. Ik heb weer oprecht tijd voor cliënten, collega’s en studenten en ik heb vooral weer ruimte voor mezelf en mijn gezin.

Daardoor werk ik creatiever, productiever en volgens mij ben ik ook gezelliger. Alleen ik voldoe niet aan de norm. De norm van ‘druk, druk, druk’ en klagen over werkdruk.

Waar collega’s om mij heen zuchten en steunen, voel ik ruimte en rust. Waar ik bij andere stress voel en ervaar, zit ik soms tegen verveling aan. Dit geeft mij regelmatig een egoïstisch gevoel. Dat ik onvoldoende inbreng op het werk. Mijn steentje onvoldoende bijdraag.

 www.pixabay.com

Dit is een zelfopgelegd gevoel, want niemand heeft dit tegen mij gezegd. Toch is het belang van mijn gezin en mijn eigen gezondheid, het enige wat mij motiveert om vast te houden aan rust en ruimte. De verleiding om weer mee te gaan in het regime is erg groot. Want ik voel mij minder waardevol en minder sociaal.

Gelukkig heb ik ook een remedie voor dit schuldgevoel: iedere dag uit je werk thuis komen in een gezellig en ontspannend gezin. Niet is fijner dan dat. Zij geven mij het gevoel: Jij bent zeker een kanjer!

Ben ik een geiten wollen sok?

Vroeger noemde ik mensen die met het milieu bezig waren alternatief. Mensen met een composthoop in hun tuin of windmolens naast hun huis. Mensen die protesteren voor een duurzame toekomst of zich vastketenen aan bomen. Dit waren voor mij geiten wollen sokken. Maar ondanks dat het onschuldig begon, ik word zelf ook steeds ‘wolliger’.

Mijn eerste ommezwaai was met gescheiden afval. In mijn dorp wordt er één euro per vuilniszak gerekend, dus ben je gemotiveerd om het papier, plastic, glas en GFT ‘gratis’ op te laten halen of gescheiden weg te brengen.

Zeer trouw en zorgvuldig scheiden wij ons afval en brengen het ook keurig weg naar de juiste bestemming. We moeten nu eenmaal een goed voorbeeld geven aan onze kinderen en het scheelt in de portemonnee.

Foto: Bram Hanemaaijer

Toen kwam de documentaire ‘racing to extinction’ uit. Daarin werd gezegd dat als je één dag vegetarisch zou eten, dit meer CO2 uitstoot zou schelen dan als je de auto minder zou gaan gebruiken.

Dat leek ons niet zo’n flinke investering, met toch een redelijke opbrengst voor de toekomst van onze kinderen. Daarnaast wilde we toch al dat onze kinderen gevarieerd aten en ook veel verschillende producten zouden eten. Een gevarieerd smakenpalet kan geen kwaad.

Vervolgens viel mijn oog op een bioschoonmaakproduct, biologisch afbreekbaar en net zo duur als mijn normale schoonmaakproduct. Ik ging deze eens proberen en hij bleek nog heel goed te werken ook.

Foto: Bram Hanemaaijer

Nu hoorde ik laatst van een vriendin dat je ook biologisch afbreekbare zeep hebt voor in bad en onder de douche. Weer een nieuw probeersel:)

Ondertussen hebben zonnepanelen, ruil ik regelmatig kleding met familie en vrienden, struin ik de rommelmarkt of kringloopwinkel af, ben ik aan het kijken naar hoe eerlijk mijn bank is en probeer ik mijn CO2 afdruk te compenseren met het kopen van bomen.

Het valt niet meer te ontkennen, ik ben een echte geiten wollen sok. En ik ben er trots op!