Voor mijn lieve meisjes

Hoe is jullie dag? Leuk? De mijne niet zo. Ik lees net een bericht over moeders die spijt hebben van het moederschap. Moeders die niet nog een keer moeder zouden worden, als ze terug in de tijd mochten met deze voorkennis. Mama vindt het moeilijk om zoiets te lezen. Want mama heeft ook een moeilijke tijd gehad, toen ze mama werd. Maar bij mama heeft het er juist voor gezorgd dat ze sterker werd. Zichzelf ging accepteren en van zichzelf ging houden zoals ze is. Ik gun dat deze mama’s zo graag.

Mama is niet boos op deze mama’s. Jullie hebben mij tenslotte geleerd om eerst iemand te leren kennen, voordat je gaat oordelen. Vol met nieuwsgierigheid en met een grote glimlach. Leer eerst iemands verhaal kennen, voor je een mening hebt. Misschien is het een verhaal van onmacht, verdriet en zelfs eenzaamheid. Misschien kregen deze mama’s niet genoeg hulp of mochten ze niet kiezen of ze kinderen wilde krijgen. Want een moeder willen worden zou toch een keuze moeten zijn?

Voor sommige volwassenen is dit misschien moeilijk om te horen. Zij zouden graag zo’n mooi wondertje willen hebben, maar het lukt ze niet. Het mogen krijgen van een kind is ook een fantastisch geschenk. Maar er zijn al zoveel mensen op de wereld. Vooral te veel kinderen in een opvangtehuis. Zij hebben geen mama of papa. Of hun mama of papa kan niet voor hun zorgen. Dus waarom zouden mensen dan per se kinderen moeten krijgen? Je bent toch niet alleen nuttig als je kinderen hebt?

Mama heeft vroeger wel getwijfeld of ze nuttig was voor de wereld. Vooral toen ze mama werd. Mama had het gevoel dat ze te kort schoot, niet voldeed. Dat ik niet goed genoeg was voor jullie of voor de wereld. Ik schaamde mij diep, maar dat lieten jullie niet toe.

foto: Bram Hanemaaijer

Ook al was mama boos, jullie wilde bij mij zijn. Als mama verdrietig was dan kwamen jullie haar troosten. En hoe streng mama ook is, jullie willen altijd nog een knuffel en een kus voor het slapen gaan. Want jullie houden van mama zoals ze is, met al mijn tekortkomingen. Dus heb ik geleerd ook zo van anderen te houden, met name van jullie.

Maar ik denk dat een hoop mama’s dat niet zo ervaren. Dat ze te veel kritiek krijgen. Te veel ongevraagd advies. Dat ze denken dat alleen succesvolle kinderen, gelukkige kinderen zijn. Dat als hun kinderen niet gelukkig zijn, dat ze dan gefaald hebben. Mogelijk denken ze zelfs dat zij het niet waard zijn om zelf gelukkig te zijn.

Mama zijn is namelijk zwaar. Een hele grote verantwoording. Vooral als je niet zeker bent van jezelf. Want twijfelen aan moederschap is niet twijfelen aan je kind, maar aan jezelf. Hebben deze mama’s wel de juiste steun gehad? Mensen om zich heen om hun te helpen? Of alleen maar naar ze luisteren? Heeft hun eigen mama ook getwijfeld? Was hun eigen mama eenzaam?

Ik hoop dat deze mama’s van zichzelf leren houden. Net als dat ik hoop dat jullie van jullie zelf gaan houden. Dat jullie de keuzes die je in het leven maakt, kunnen accepteren. Erkennen dat het leven een zoektocht is, waarbij je wel eens valt en weer opstaat. Misschien is mama zijn voor jullie ook geen goed keuze, maar als je daar pas te laat achter kwam, heb je wel iets moois gemaakt. Namelijk een kind. Daar zal ik nooit spijt van hebben.

Volwassen zijn is stom!

Soms heb ik zo’n zin om even flink los te gaan. Keihard te zeggen wat ik van de ander vind. Ongenuanceerd, kinderachtig en direct. Dat lucht zo op! Alleen heb ik er achteraf altijd spijt van. Dan schaam ik me voor mijn gedrag. Vind ik mijzelf een slecht voorbeeld voor mijn kinderen en heb ik niet het idee dat het echt iets bijgedragen heeft aan een oplossing. Ja, dan zit mijn volwassenheid mij in de weg.

Ik blijf het wel bijzonder vinden, dat ik zo zwart-wit over een ander denk. Omdat ik oprecht vind dat je niet over een ander kan oordelen of beslissen. Omdat je niet hebt meegemaakt wat een ander meemaakt. Omdat je niet dezelfde achtergrond hebt als de ander of hetzelfde denkkader. Ik vind oprecht dat de beste oplossing voor alles is, om met elkaar in gesprek te gaan. Elkaars kant te horen en er voor open te staan. Door begrip, wederzijds begrip en respect moet er dan toch altijd een oplossing te vinden zijn?

Maar daar is precies waar het mis gaat. Respect, WEDERzijds begrip. Ik kom dat nauwelijks tegen in de het dagelijkse leven. Mensen kiezen vaker voor de aanval, pochen met hun kennis en prestaties of willen de ander lekker de grond intrappen. Ondanks mijn pogingen om het beste uit mijzelf te halen en anderen ook zo te behandelen, ben ik geen heilige. Verre van. Ik merk dat het disrespect en het oordelen van een ander over mij, het slechtste in mij naar boven haalt.

Het haalt de kant naar boven die het zat is om altijd de wijzere te zijn. Om altijd begrip en respect te blijven tonen, ondanks dat de ander jouw grenzen overschrijdt. Soms is ‘genoeg ook genoeg’ en krijg ik een driftbui , waar mijn peuter nog iets van kan leren. Dan ben ik het even kwijt.

Toch komt het maar zelden voor dat ik een ongenuanceerde of gemene reactie echt kan rechtvaardigen. Vaak betrap ik mijzelf erop dat ik eerder had moeten staken met de discussie, dat mijn reactie meer kwaad dan goed heeft opgeleverd of uiteindelijk mij ontzettend veel energie kost, omdat ik anders had willen reageren. Eerder het rode lampje waarnemen, eerder de stekker eruit trekken en meer kijken vanuit de bekende ‘vlieg op de muur’-positie. Observeren van bovenaf, als neutrale buitenstaander.

Maar ja, hoe graag ik ook een perfect voorbeeld wil zijn, ik ben een mens. Ik wil graag het beste uit mijzelf halen, maar ik heb mijn grenzen. En soms heb ik dat gewoon te accepteren en gooi ik mijn frustraties er even uit. Gelukkig weet ik daarna de brokstukken vaak ook wel weer te lijmen.

Ben jij ook sociaal onhandig?

Ik ben sociaal onhandig. Het valt niet meer te ontkennen. Het is vaak overduidelijk. Erkennen en accepteren zijn de eerste stappen naar genezing zegt men dan. Misschien herkennen sommigen van jullie het ook. Dat je een zaal binnen loopt en gelijk denkt: ‘ik pas hier niet tussen!’ Je snapt de grap niet. Je bent niet in staat om over koetjes en kalfjes te praten. Of je hebt duidelijk een mening die de anderen in de zaal niet weten te waarderen. Welkom! Je bent niet de enige.

Bij mij begint het al met het feit dat ik niet goed op de hoogte ben van de wereldwijde ontwikkelingen. Wij hebben geen krant, geen tv (alleen Netflix) en de radio gebruik ik vooral voor muziek. Ik raak namelijk snel overprikkeld en in de ochtend heb ik dan al genoeg aan mijn twee kinderen. Als ik eenmaal in de metro naar mijn werk zit, wil ik graag rust. Tijd om mij voorbereiden op weer een hectische werkdag. Facebook helpt een beetje om bij te blijven, maar werkt erg smalsporig en onbetrouwbaar. Gelukkig praat mijn man mij een beetje bij. Maar over het algemeen kan ik niet meepraten over het wel en wee van de wereld.

Daarnaast heb ik een hekel aan koetjes en kalfjes. Ja, het is mooi weer. Zeker we zijn net op vakantie geweest. Maar er zijn voor mij vaak twee problemen hiermee. Het eerste probleem is dat mensen niet echt geïnteresseerd zijn. Ze geven je een half luisterend oor, terwijl ze de ruimte al doorscannen op de aanwezigheid van een interessantere collega. Of vragen ze het uit beleefdheid, maar willen alleen maar graag hun eigen verhaal kwijt. Niet erg, maar kom daar dan gewoon eerlijk voor uit.

foto: www.pixabay.com

Ten tweede wil ik het wel graag ergens over hebben. Ik vind het heerlijk om dingen te delen. Om ervaringen uit te wisselen. Overeenkomsten en verschillen te ontdekken van elkaar. Maar vaak wordt daar niet aan gedaan. De meeste gesprekken bestaan uit pochen, en opscheppen of vooral laten zien dat niets jou kan raken. Daar hou ik niet van, want ik word continue geraakt. Ik heb dan ook moeite om mij verbonden te voelen met de supermannen en vrouwen die immuun zijn voor alle misère, stress en strubbelingen van het dagelijks leven.

Geloof mij, ik heb niets te klagen. Ik heb twee fantastische kinderen. Een superlieve man. Fantastisch werk. En genoeg passies. Maar ik loop ook regelmatig in mijn trainingspak. Pak weer eens een mars om even bij te tanken. Of wil soms echt mijn bed niet uit. Perfectie bestaat niet, dus doe ik ook niet alsof. Dat is alleen maar vermoeiend.

Het voordeel is wel, dat als ik een geschikte gesprekpartner kan vinden, die mijn idealen deelt, ik gelijk de jackpot heb gewonnen. Dan kunnen we oneindig ideeën delen en nieuwe inzichten ontvangen. Om daarna geïnspireerd en vol energie thuis te komen. Ja, echt contact hebben gemaakt met iemand en daadwerkelijk iets geleerd hebben. Dat vind ik fijn. Want daar wordt ik uiteindelijk een beter mens van.

Als ik er zo over nadenk.. Is sociaal onhandig zijn, soms toch heel handig!

Trakteer eens op een compliment!

Hoe laat je iemand lachen? Hoe beur je iemand op? Hoe creëer je een positieve mindset? Geef een compliment! Coachingswebsites staan er vol mee en ook de afgelopen drie cursusdagen* werd deze strategie veelvuldig aangehaald en besproken. Wat als je deze strategie ook eens in kon zetten voor jezelf?

Een compliment moet oprecht en gemeend zijn. Dus hetgeen je aanduidt als ‘leuk’ of ‘goed’ moet je ook wel echt leuk of goed vinden. Hier ontstaat de eerste bobbel in de weg. Want heel veel dingen vinden wij normaal. Het is normaal geworden dat je man de vuilnis buiten zet, het is normaal dat je eten kookt en het is vooral normaal dat betaald personeel doet waarvoor ze betaald worden. Toch zal je zien, hoe meer complimenten je mensen geeft voor iets doen wat ‘normaal’ is, hoe beter ze hun taken uitvoeren.

Doet je partner meer of minder in het huis na een bedankje voor het doen van de afwas? Doet je werknemer meer of minder na een compliment voor de snelle afwerking van een opdracht? Een compliment geven start dus al bij het feit dat we alledaags gedrag niet zo normaal meer vinden. Maar dat het eigenlijk best bijzonder is dat je partner iedere dag weer gaat werken, voor de kinderen zorgt, de hond uitlaat, de boodschappen doet of op bezoek gaat bij oma. Dat betekent dat hetgeen wat jij zelf doet, ook best bijzonder is.

foto: Bram Hanemaaijer

Als je baalt aan het einde van de dag, omdat er zo weinig is gedaan. Benoem dan eens wat je wel gedaan hebt. En als kers op de slagroom: geef je zelf daarvoor een compliment!

Ervaar eens wat het met je doet. Wordt je er minder vrolijk door? Neemt je vermoeidheid toe? Werkt het positief of negatief? Als het positief werkt, waarom doe je het dan niet eens wat vaker? En als het negatief werkt, komt het omdat je vindt dat je het compliment niet verdiend? Omdat je zoveel dingen niet hebt gedaan?
Had je niet een hele goede reden om ze niet te doen? Was het misschien niet zo noodzakelijk? Had je geen energie meer? Of je wilde je je energie liever in iets anders steken? Of had je geen tijd? Kwam er iets belangrijkers tussen?

Volgens mij is jou alleen iets kwalijk te nemen, als het nalaten van de activiteit catastrofale gevolgen heeft voor anderen. Zoals het niet controleren van het beveiligingssysteem in een kerncentrale, het niet vervangen van kapotte remkabels in iemands auto of bewust niet het gat in een dijk dichten, wat een risico geeft op overstroming.

Als het niet binnen deze categorie valt: maak je niet druk! Dan ben je lekker bezig geweest. De wereld vergaat niet als je eens iets niet doet. En anders vraag je of iemand anders het voor je wil doen. Heb je gelijk weer een goede reden om een compliment uit te delen:)

Ben ik dan geen kanjer?

Als je wil laten zien dat je waardevol ben, moet je het vooral ‘druk druk druk’ hebben. Je moet overwerken, geen 9 tot 5 mentaliteit tonen en vooral flexibel zijn. Maar ik kan hier niet in mee, ik val dan letterlijk om. Betekent dat dat ik niet waardevol ben?

Ik heb het wel geprobeerd. Veelvuldig. Onder het mom: ‘iedereen doet het’. Naast het onuitgesproken motto; “als je hart voor de zaak hebt, dan werk je jezelf te pletter”. Maar ik viel daardoor letterlijk te pletter. Nou ja, niet helemaal letterlijk, maar ik ging hard onderuit.

Dus ben ik minder hard gaan werken. Ik ben tijd gaan maken voor sociale praatjes, wandelingen in de pauze en geen avonden volgepland met cursussen en congressen. Daardoor ben ik een minder goede werknemer, maar een beter mens. Want ik heb weer oprecht tijd voor mensen. Ik heb weer oprecht tijd voor cliënten, collega’s en studenten en ik heb vooral weer ruimte voor mezelf en mijn gezin.

foto: Bram Hanemaaijer

Daardoor werk ik creatiever, productiever en volgens mij ben ik ook gezelliger. Alleen ik voldoe niet aan de norm. Waar collega’s om mij heen zuchten en steunen, voel ik ruimte en rust. Waar ik bij andere stress voel en ervaar, zit ik soms tegen verveling aan. Dit geeft mij regelmatig een egoïstisch gevoel. Dat ik onvoldoende inbreng op het werk. Mijn steentje onvoldoende bijdraag.

Dit is een zelfopgelegd gevoel, want niemand heeft dit tegen mij gezegd. Toch is het belang van mijn gezin en mijn eigen gezondheid, het enige wat mij motiveert om vast te houden aan rust en ruimte. De verleiding om weer mee te gaan in het regime is erg groot. Want ik voel mij minder waardevol en minder sociaal.

Gelukkig heb ik ook een remedie voor dit schuldgevoel: iedere dag uit je werk thuis komen in een gezellig en ontspannend gezin. Die gezamenlijk zeggen: Jij bent wel een kanjer!

Want een goede werknemer zijn is één ding, een waardevol medemens zijn is veel belangrijker.

Ben ik een geiten wollen sok?

Vroeger noemde ik mensen die met het milieu bezig waren alternatief. Mensen met een composthoop in hun tuin of windmolens naast hun huis. Mensen die protesteren voor een duurzame toekomst of zich vastketenen aan bomen. Dit waren voor mij geiten wollen sokken. Een type waar je als hippe twintiger niet graag mee geassocieerd wilde worden. Maar als dertiger lijk ik steeds vaker voor duurzaam te gaan in plaats voor hip. Meer stil te staan bij ieder licht wat aan staat en bij iedere wc beurt die ik doortrek. Het begon onschuldig, maar mijn acties worden steeds ‘wolliger’.

Mijn eerste ommezwaai was met gescheiden afval. In mijn dorp wordt er 1 euro per vuilniszak gerekend, dus ben je gemotiveerd om het papier, plastic, glas en GFT ‘gratis’ op te laten halen of gescheiden weg te brengen. Zeer trouw en zorgvuldig scheiden wij ons afval en brengen het ook keurig weg naar de juiste bestemming. We moeten nu eenmaal een goed voorbeeld geven aan onze kinderen en het scheelt in de portemonnee.

Toen kwam de documentaire ‘racing to extinction’ uit. Daarin werd gezegd dat als je één dag vegetarisch zou eten, dit meer CO2 uitstoot zou schelen dan als je de auto minder zou gaan gebruiken. Dat leek ons niet zo’n flinke investering, met toch een redelijke opbrengst voor de toekomst van onze kinderen. Daarnaast wilde we toch al dat onze kinderen gevarieerd aten en ook veel verschillende producten zouden eten. Een gevarieerd smakenpalet kan geen kwaad.

foto: Bram Hanemaaijer

Vervolgens viel mijn oog op een bioschoonmaakproduct, biologisch afbreekbaar en net zo duur als mijn normale schoonmaakproduct. Ik ging deze eens proberen en hij bleek nog heel goed te werken ook. En nu hoorde ik laatst van een vriendin dat je ook biologisch afbreekbare zeep hebt voor in bad en onder de douche. Weer een nieuw probeersel.

Ondertussen krijgen we over vier weken zonnepanelen, ruil ik kleding met familie en vrienden, struin ik de rommelmarkt of kringloopwinkel af, ben ik aan het kijken naar hoe eerlijk mijn bank is en probeer ik mijn CO2 afdruk te compenseren met het kopen van bomen.

Het valt niet meer te ontkennen, niet alleen ben ik niet meer hip, ik ben een echte geiten wollen sok. En ik ben er trots op!

Leven zonder Facebook

Het is nu ongeveer een maand geleden dat ik de grote stap gemaakt heb om Facebook te verlaten. Weg dagelijkse updates vanuit mijn vriendenkring. Weg makkelijke promotie van mijn blogs. Weg nieuwsberichten waarvan ik niet altijd wist of ik ze moest geloven. Welkom vreemde blikken als ik toegeef geen Facebook te hebben. Was het het waard?

Ik mis best wel wat updates vanuit mijn vriendenkring. Daarom ben ik nu genoodzaakt om vaker te appen, te bellen of op bezoek te gaan. Dit bevalt mij eigenlijk wel prima. Ik mis wel vaker een verjaardag. De wc-kalender is toch niet zo effectief als de reminders van Facebook. Toch heb ik er nog geen nadeel van gemerkt. Een leuk kaartje of een lief berichtje doet wonderen voor een vergeten verjaardag.

Qua promotie van mijn blogs merk ik weinig verschil. De mensen die ze willen lezen, doen dat toch wel. Ik krijg minder reacties, omdat je op mijn eigen website de blogs niet kan liken, maar alleen kan reageren. Ik merk dat de reacties die ik dan alsnog krijg daardoor meer bijzonder aanvoelen. Omdat ik weet dat het niet zo makkelijk is als op Facebook. Daardoor ga ik het meer waarderen.

In de sport, waar ik training geef, mis ik veel updates. Afgelopen weekend was het NK, waar ik niet geweest ben. Voorheen kreeg ik vanzelf de uitslagen via Facebook. Nu moet ik actief gaan appen en googlen. Het is even meer werk, maar daar tegenover staat dat ik door minder overbodige spam moet ploeteren om de juiste informatie te vinden.

Wel is het netwerken lastiger. Dit moet nu via de mail. Ook ben ik aan het einde van de dag niet minder tijd kwijt aan mijn telefoon, zoals ik gehoopt had. Je vindt toch wel weer alternatieven, zoals Candy Crush, om je tijd te verdrijven.

Maar het contact wat ik heb via mijn telefoon is wel meer waard geworden. Het voelt oprechter en gerichter. Het wordt niet verstoord door al die overbodige nonsens en prikkels. En het spelen van een spelletje geeft meer ontspanning, dan het lezen van al die spam.

Ik kom dan ook niet in de verleiding om weer lid te worden. Dus zal ik ook de komende tijd een FB-loze outsider blijven.